Bilmiyordum ben
Hayatın hiç de adil olmadığını fakat
İnsan gene de umut etmez miydi?
İnsanız işte düştük Bir kere umut denen o bataklığa
Bile bile bir çingene kızın edalı dansı gibi dans eden alevlerin içine yürümüştüm.
Canım yanıyordu ama o cılız ayaklarım durmuyordu
Benim tek hatam çamurdan yaratılan yaratığa inanmak değildi, benim hatam hayatın kendisine inanmaktı.
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta