Son Hitap Şiiri - Sadık Kocabaş

SON HİTAP

Yüce dağ başında boranım dursa
Kervanım yorulmaz yola giderim
Göklerin gürleyip şimşeği vursa
Uçurum ucunda dala giderim

Güneşin kavuran nârına bakmam
Gözümden dökülen yaşları yakmam
Gurbet hırkasını sırtımdan çakmam
Menzili meçhul bir hâle giderim

Eski defterleri rüzgâra verdim
Gönül sarayını sessizce derdim
Toprağın bağrına umudu serdim
Ayazın vurduğu çöle giderim

Kilit vurdum artık suskun dilime
Hasreti yükledim ince belime
Kimse su dökmesin yanan elime
Savrulan savrulsun küle giderim

Yıldızlar sönse de karanlık bitmez
Gidenin ardından feryadım yetmez
Bu ağır dertleri deryalar yutmaz
Sonsuzluğa çıkan yola giderim

Ecel şerbetini doldurunca kap
Ne saray dilerim ne de bir bitap
Kalemsiz Şair'im işte son hitap
Vade doldu derler öle giderim.