Son Gülüş Şiiri - Yaren Gürler

Son gülüşünde ağlamak üzereydim.
Üzerinde gözlerinle tezat yekpare elbisen,
Üzerimde gözlerine bakamamanın ezikliği,
Sutyensiz göğüslerin göğsümde,
Tutturamamışken henüz dans ritmini,
Son gülüşünde ağlamak üzerindeydim.
Geceydi.
Saat on birdi.
Kalabalığın içinde bir ben vardım bir de sen.
Neler hissettiğimi bir bilsen.
Umudumu boğmaktaydım gözlerinin yosunluğunda.
Yüreğimde seni son kez sarıyor olmanın korkusu,
Teninin bahar kokusu varken
Bana belki de son kez gülüyordun.
Ve ben;
Son gülüşünde ağlamak üzereydim.
12 Haziran 2000-Manisa