Son Gece Şiiri - Osman Geleş

Bu gece suyu çekildi ırmakların
Söndü yıldızların ışıltısı
Bu gece zaman durdu
Doğmayacak çocuklar, hiç ağlamayacaklar...
Rüzgarlar sustu bu gece
Dalgalar aniden şahlandı.
Yutacak bedenleri derin bir çukur
Kavuracak büyük bir ateş ruhları...
Ya Rab bu ne koşuşturmaca?
Bu bir çocuk annesini arıyor
Yoksa İsrafil mi uyanmış uykusundan?
Aleme son bestesini çalıyor...
Yazık; yazık ki her şeyi ateşe attık
Bu son medet, son nefes, bu son hecemiz.
Sonunda bölünmez bir uykuya yattık
Sabahı olmayan bu son gecemiz.