Köhnemiş hayat kütüphanemin
Tozlu raflarına mahkum cefakâr dostlarım…
D/ipsiz kuyu anılarım,
Günden güne solan umutlarım,
Yarım kalan yoksul hayallerim
Puslu gecelerimi renklendiren öksüz dizelerim,
Beklemeyin beni.
Varlıktan yokluğa uzanan yolda
Yokluğun son durağındayım.
Yoruldum …
Akan zamana inat nefessiz yaşamaktan
Hayata bomboş ellerle sımsıkı sarılmaktan
Sahte gülümsemelerin ardına saklamaktan.
Yarının , dünün ve bugünün aynısı olduğunu bile bile
Her yeni güne umarsızca merhaba demekten
Bıktım artık...
……………………………….Yokluğun son durağındayım.
............................................................ENA
Kayıt Tarihi : 27.04.2021 14:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!