Son Durak Şiiri - Afşin Dualı

Yaşarken bedeni dönmemişse Mevlaya,
İyi bilirdik desek kaç yazar mevtaya,
Dört duvar kabirde şahitler göz, kulak, el, ayak,
Hakkını yediklerin soracak senden hesap.
​
Mermer taşa yazılır süslü, yalan isimler,
Arkasından dökülür sahte, yaşlı resimler,
Gömülürken yanına gelmezler,
Sessizliğin içinde başlar derin kesimler.
​
​Dünya malı gözünde perdey, görmedi önü,
Unuttun o dar çukurda bekleyen son günü,
Kopardın mazlumun dalını, kırdın her günü,
Şimdi toprak yutuyor o kibrini, o ünü nü.
​
Altın tahtlar kurdun ama, altına hasır sermedin,
Aç yatan komşuna bir dilim ekmek vermedin,
Kendi nefsin uğruna hiçbir sınır bilmedin,
Azrail kapıda, "Biraz bekle" diyemedin.
​
Cebinde para, ruhunda prangalar,
Vicdanın sağır, her gün yeni bir kavga,
Ölüm gelince bitti tantanalar,
Seni bekler karanlık, soğuk ve dar odalar.
​
Toprak ağır, gök uzak, kaçacak yerin mi var?
Sustu artık dillerin, söyleyecek sözün mü var?
Mizan kurulur elbet, kaçacak yolun mu var?
Ateşten gömlek giydin, yanacak tenin mi var?
​
Ey gafil, uyan artık bu derin uykulardan,
Geçmişin peşini bırakmaz, kork kuytulardan,
Hesap günü gelince düşersin o katlardan,
Kurtuluş bekleme boşuna sahte dostlardan.
​
Vurgun yaptın, hak yedin, "Rızkım budur" dedin,
Yetimin gözyaşını şerbet gibi içtin, yedin,
Adalet kılıcı kesmez sandın, hep eğlendin,
Şimdi o keskin ucun tam üstüne sen geldin.
​
Şahitlik edecek toprak, bastığın her bir adım,
"Ben suçsuzum" desen de, kalmadı muradın,
Mühürlendi ağzın, konuşur her bir azân,
Okundu amel, bu senin son kazancın.
​
Gece çöker kabre, ışık sızmaz taştan,
Korku sarar bedeni, başlar en baştan,
Kurtulamazsın artık dökülen her yaştan,
Sana fayda gelmez ne candan ne yardan.
​
Gömleğin kefen senin, cebi yok ki alasın,
Hangi yüzle Rabbine dua edip yalvarasın?
Zulmünle yaktığın o kalplerde yarasın,
Sen artık bu dünyada bir karasın.
​
Zaman durdu, mekan bitti, baş başasın kendinle,
Yüzleştin işlediğin her bir cürümle,
Dünya bir rüya, uyandın acı ölümle,
Hesabın görüldü bugün, en ağır hükümle.
​
Işık söndü, perde indi, sahne artık kapalı,
Ruhun yorgun, kalbin kırık, her yanın yaralı,
Kaderin yazıldı, hükmün çoktan karalı,
Dönüşü yok bu yolun, ey dünya yaralı!
​
​Kaç saray yaptın ki ömrün sığmadı içine?
Hangi yalanı kattın o zehirli işine?
Azrail bakmaz senin o beyaz dişine,
Toprak ortak olur o bitmeyen gidişine.
​
Mevki dedin, makam dedin, kulu kul eyledin,
Hakkı unuttun da batılı yol eyledin,
Kendi kuyunu kazdın, kendin kül eyledin,
Hayatını koca bir yalanla ziyan eyledin.
​
Dört kollu bir tahtadır senin son bindiğin gemi,
Ne kaptanı var bunun, ne de bir dümeni,
Götürürler seni, bırakırlar en dibi,
Sorarlar orada: "Hani nerede o kibrin sahibi?"
​
Şimdi sessizlik hakim, duyulur sadece böcekler,
Üstüne atılan o soğuk, kara kürekler,
Seni bekler orada ektiğin tüm gerçekler,
Açılır birer birer o gizli çekmeceler.
​
​Toprak ağır, gök uzak, kaçacak yerin mi var?
Sustu artık dillerin, söyleyecek sözün mü var?
Mizan kurulur elbet, kaçacak yolun mu var?
Ateşten gömlek giydin, yanacak tenin mi var?
​
İyi bilirdik desek ne fayda, her şey aşikar,
Günahlar boynunda birer zülfikar,
Mevla’ya dönmeyen baş, toprakta bin pişman,
Bu son durak dostum, bitti artık her imkan.
​
Hesap günü yaklaşıyor, saat tık tık işliyor,
Azrail her nefeste ensende bekliyor,
Yaşarken dön Mevla’ya, ömür tükeniyor,
Toprak seni, sen toprağı... sonsuzluk bekliyor.