Ey benim Mezopotamya güneşinde parlayan, Süryani bakışlı yarim,
Eski taş evlerin gölgesinde büyüyen, asil reyhan kokulu sevgilim...
Yüzündeki o kutsal güzellik,
Tanrının yeryüzüne indirdiği en güzel hediyedir,
Gözlerimi alamadığım, melekleri bile hayran bırakan ceylanım...
Ben ki Karadeniz’in o deli, o hırçın dalgalarında,
Dumanlı yaylalarında yolunu kaybetmiş bir fırtınaydım;
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta