Son Buse -2 Şiiri - Recep Danacı

🎵 SON BUSE
Senden önce ne idim ben,
Boş bir sayfa, mürekkepsiz kalem.
Huzur da yalan, mutluluk da —
Sen gelene dek her şey bir gölgeydi zaten.

Sözlüğüm yeniden yazılıyor ellerinde,
Bilmediğim kelimeler öğreniyorum seninle.
Yüreğim kabarıyor sessiz sessiz içimde,
Dilime geliyor ama sığmıyor hiçbir cümleye.
Seni görünce bir şey düşüyor içimden,
Kibir mi, zırh mı, bilmiyorum — ama hafifledim.
Ayçiçeği gibi döndüm farkında olmadan,
Güneşini aramış gibi, sensiz eğildim.

Her tebessümünde bir kapı aralanıyor,
Karanlık odalarım tek tek aydınlanıyor.
Boynum sana bükük, yüzüm sana dönük —
Seninle değil miyim sanki var olmuyorum.
Sen benim son busemsin,
İlk nefesim, son sözüm.
Kozadan çıktım seninle —
Artık kendimim, artık özgürüm.

Geriye bakıyorum bazen uzun uzun,
Yorgun bir adam vardı o hayat çizgisinde.
Menzilsiz, anlamsız, kendi içinde kaybolmuş —
Işığını bulmamış bir yıldız gibiydi gözlerimde.
Herakleitos derdi: "Aynı nehre girilmez iki kez,"
Ben de girdim o nehre — çıkan adam başkası.
Bitap gözler kapandı, yeni bir sabah açıldı,
Sen oldun o sabahin ilk ve son aydınlığı.

Her tebessümünde bir kapı aralanıyor,
Karanlık odalarım tek tek aydınlanıyor.
Boynum sana bükük, yüzüm sana dönük —
Seninle değil miyim sanki var olmuyorum.
Sen benim son busemsin,
İlk nefesim, son sözüm.
Kozadan çıktım seninle —
Artık kendimim, artık özgürüm.

Lütfünle sevgine mahzar oldum,
Ne hale geldim — bak ne hale geldim.
Yıldızının ışığında eridi zincirlerim,
Bengisu içtim seninle — ölümsüz oldum.

Her tebessümünde bir kapı aralanıyor,
Karanlık odalarım tek tek aydınlanıyor.
Boynum sana bükük, yüzüm sana dönük —
Seninle değil miyim sanki var olmuyorum.
Sen benim son busemsin,
İlk nefesim, son sözüm.
Kozadan çıktım seninle —
Artık kendimim... artık özgürüm.

"...Bengisun olmaya geldim."