Son Bakış Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Biz kimiz kadınım biliyor musun hani,
Bir yol vardı birbirine ters ve yabancı.
Kavuşmayan biz o yol gibiyiz şimdi,
Yüreğimde dinmeyen derin bir sancı.

​Aynı gökyüzünün altında ayrı şehirler,
Birimiz doğuya kaçar, birimiz batıya.
Araya çekilmiş geçilmez duvarlar,
Dokunamaz olduk kurduğumuz dünyaya.

​Gece çökünce sokağa sessizlik dolar,
Aklıma düşer o eski tatlı gülüşün.
Zaman bir nehir gibi sessizce akar,
Aklımdan çıkmaz o son bakışın, dönüşün.

​Adımlarımız zıt yönlere atılıyor,
Menzilimiz uzak, izlerimiz silinmiş.
Bize bu ayrılık kaderce yazılıyor,
Sevdamız bir masalmış, çoktan bitirilmiş.

​Gözlerimde biriken yaşlar damlamaz,
İçimde fırtınalar kopar, kimse duymaz.
Ayrılan bu yollar bir daha kavuşmaz,
Bizim hikâyemize artık bahar uğramaz.

​Sensiz geçen her gün bir ömür gibi uzun,
Fotoğrafların kalır geride, sessiz ve mahzun.
Kendi karanlığında kaybolmuş bir kulum,
Ne bir umut kaldı bende, ne de bir yolun.

​Ellerimiz ayrıldı, yüreklerimiz uzak,
Kader bize kurmuş aşılması zor tuzak.
Ne kadar çağırsam da sesim sana varmaz,
Bu ters yollarda kimse izimizi bulamaz.

​Rüzgâr savurur geçmişin tüm tozlarını,
Unutmak kolay mı yaşanan o yılları?
İki ayrı uçta kaldık, birleşmez uçlar,
Şimdi bu sessizlik ikimizi de yakar.

​Biz kimiz kadınım biliyor musun hani,
Birbirine ters giden iki yalnız yolcu.
Kavuşamayan iki paralel çizgi gibi,
Bu sevdadan geriye yalnız bir ah kaldı...