Son Ayrılık Şiiri - Fırat Şan

Sabahın ilk ışıkları, uyandım her zamanki gibi. Doğruldum yavaştan, yanağımda geceden kalma izler, yaralarımda senden kalma izler. Yüzümü yıkadım, sen bakıyordun bana aynada. Saçlarımı taradım, senin sevdiğin gibi taradım. Çok sevmezdin sen beni, biliyordum; ama öyle aklımda kalanları görüyordum aynada. Yüzümde eskidiğimi anımsatan izlere baktım, seni gördüm. İyiyim iyiyim, bugün de gayet iyiyim dedim senin sesinle. Çok beğenmezdin sen beni, biliyordum; ama öyle gözümde kalanları görüyordum aynada. Giydim üstümü, çekidüzen verdim eve, dağınıklığımı ve dağınıklığı toparladım biraz biraz, çıkmak üzereyken son bir kez daha dönüp baktım kendime, seni gördüm aynada. Pek yolcu etmezdin sen beni, biliyordum; ama öyle içimde kalanları görüyordum aynada. Yürüdüm bilinmezliğini bilmediğim sokaklarda, kaldırımların çizgilerine basmamaya gayret ediyordum hâlâ, elimi cebime koymaktan utanıyordum yeniden ve acaba nasıl görünüyorum diye baktığım dükkân camlarından sen bakıyordun bana. Çok görmezdin seni beni, biliyorum; ama öyle gördüğün kadarını görüyordum aynada. Özlüyorum, aynalara baktıkça seni özlüyorum hâlâ…