İçımde kopmuş bir kıyametten geriye kalan sessiz bir boşluğun efsunu
Dışımda yaşamın o rengarenk tılsımı
Kapkara bir zemherinin ortasında bembeyaz kar taneleri gibi eriyor ömrümün saniyeleri
Buz gibi bir yaşamın alevli hicranıyla
Doğuyor güneş her sabah umudun tan yerinden
Ay ve yıldızlar bir bir kaybolurken gökyüzünden
Havanın berrak maviliğine kundaklanıyor gözbebeklerim
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta