Doğduk istemeden hayatın acımasız kuçağında...
Anne şefkatiyle aldık ilk masum nefesi...
Büyüdükçe aldığımız her nefes de acı solumaya başladık.
Alması bir dert
vermesi bir dert...
Her nefes alış verişte hayata borçlanıyorduk.
Borçlar birikti, birikti, hep birikti...
Artık boğulmaya başlarsın nefes alamazsın...
Çırpınır durursun hayatın acımasız ellerinde...
Aklında hep anne şefkatiyle aldığın o ilk masum nefes vardır.
Ve çaresizce vereceğin son nefesi beklersin...
Hayat, hep soluyarak ödeyemediğimiz borçtur!
Kayıt Tarihi : 4.08.2010 20:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!