Sol Yanım Şiiri - Orhan Çevik

Vakitsiz, gözlerinin pınarlarından içtim,
Durdurdu yine kerâhat vakti nefsim.
Ahşaptan kanepem yakılmış şimdi,
Zamanın ininde, bukrede kalmış sanki.

Kurşun kalemlerim çizer acıları sehven,
Okunur okunmaz dokunaklı matem.
Vakitlice uyansın sağanak yağışlı elem,
Koşadursun yokuş aşağı gamlı gayem.

Silindi çehrenin tüm iz bırakan haritaları,
Kısıldı sesimin adınla başlayan fısıltıları.
Do, re, mi, fa, sol, sol...
"Sol yanım" diye söylerken;
Suskun, adını kanla yazdığım fikrimin notaları...

Şehrime hoş geldin sevgili.
Öyle bir özlem ki buram buram sen kokar,
Seninle duyuldu şimdi gayretli yelkovan,
Hak etti tabiat sağanak yağışlı kovan.

Yıldızlar daha belirgin, ay seninle ışıldak,
Darağacına asılsam, son arzum gözlerin olacak.
Kalk gel; içerimde bir vakit soluklan,
Bir yudum sevgimden içip de odaklan.

Nefesinin nefesi nefesimle kuvvetlensin,
Yer aç da gözlerim gözlerinle bereketlensin.
Nefsin nefsime ömür boyu armağan,
Kesik başlı kılıcım, kınında zalimle imtihan.

Karabastı gecelerde çengel iğneli zaman tarumar,
Heybeden dolup taşar yüz kızartan, yüzsüz ar.
Vücudumun santim çizgisi şirazeden çıkmış,
Kovulmuş kelimelerim sallanan sandalyemden...

Sabahın soğuk yelleri kapı eşiğimde uyanık,
Tavanımın köşeleri zikzaklı, pervazlarım kırık.
Kalsaydın bir gece daha, kahvemiz kırk yıl hatırlık...
Birer birer kâğıt tükettim, hepsi son satırlık;
Son geceden hatıra yatağımız şimdi darmadağınık.