Sokaklar Şiiri - Mesut Yüksel

Beton ve asfaltın soğuk zırhı altında,
binlerce hayatı sessiz ipliklerle dokuyan
gömülü destanlardır sokaklar.

Gündüz,
şehir bir nabız gibi vurur içlerinde:
gülüşlerin geniz yakan coşkusu,
rüzgârın sırtında taşınan çocuk çığlıkları.

Gece,
başka bir dilde sayıklar kaldırım taşları;
hüzünlü, kekre ve derin.
Işıklar titrerken gölgeler intihar eder,
yalnızlık bir duvar dibine ilişir sessizce.

Asfalt;
alın yazımızın kara toprağa sızmış izi,
zamanın merkezine akan o kirli nehir…

Çıkmaz sokaklar;
bir yazgı gibi saplanır göğsümüze,
umut beton duvarda kırılıp kendine döner.

Geniş caddeler ise
uygarlığın sabırlı patikası,
kalabalıkları kentin taç kapılarına süren
mağrur bir akıntı.

İki sevgilinin titreyen avuç içidir onlar,
bir hastanın hayata tutunduğu son ince çizgi,
karın ve yağmurun kadim sırdaşı…

Sokak lambaları dökülürken üzerlerine,
rüzgârın şaşmaz haritası olurlar.
Zaman ayak izlerini siler ama
taşın hafızasını asla.

Kedilerin ezelî mülkü,
çocukluğun sönmeyen yankısıdır bu labirent.
İnsan geçer, çağ devrilir;
sokaklar kalır.

Çünkü sokak artık bir hikâye değil;
kentin kaderi,
çağın ağırbaşlı yürüyüşü,
ruhun hiç dinmeyen yangınıdır.