Sokaklar Şiiri - Cemal Emre

Her şafak vakti dünya yeniden kurulmadan
Yankılanır sokakta bir ince ayak sesi
Şu yükü cemiyetin,ruhuma vurulmadan
Solusun mesafeler bir dev gibi nefesi...

Sokaklarda bir telaş,sokaklarda insanlar,
Kaçıyorlar adeta,kendi akibetinden.
Sokakta kaynaşıyor uğultulu lisanlar,
Süzülüp bir sır gibi,zamanın heybetinden...

Gözyaşımı sokaklar,yudum yudum içerken,
Yalnızlığın devleri,adeta beni yerler.
Söyleyin hangi insan bu sokaktan geçerken,
Acımızdan örülmüş,deseni farkederler...

Gömülür gölgelere,bir yığın insan seli,
Barınamaz bilirim,sokaklarda hissizlik.
Değer de sokaklara,gecenin mahrem eli,
Taht kurar sokaklara,efkar dolu sessizlik...

Yıllarımı verdiğim,sokaklardan hediye,
Yüzümdeki kırışık ve başımdaki aklar.
Bıkmadan,usanmadan,şarkımı diye diye,
Çekiyor yıllar yılı,yükümüzü sokaklar...

Sorular ah sorular,çetin ve kıldan ince,
Sorular ki,içinde ruhumuzu buldular.
Şu güneş ufuklardan,öteye devrilince,
Kesilir yavaş yavaş,sokaktan uğultular...

Sırdan hakikat gibi,ısıtır da kanımı,
Fani,ebed arası,ölümden,ince bir zar.
Çile kaynıyor çile; sarmış ki her yanımı,
Uzatmış kollarını,bekliyor bizi mezar...

*** CEMAL EMRE ***