Bir sokak ötede hayali vurdular demin,
ben buradaydım, perdeyi bile aralamadım.
faili meçhul bir çocukluk bıraktılar kaldırıma,
üstünü örten rüzgâr değildi,
benim hiç söyleyemediğim o ağır sözlerdi.
biliyorum, geç kaldım.
en çok koştuğum değil,
en çok durduğum yerdir burası.
ne zaman bir kapı gıcırdayacak olsa,
ihanete uğramış bir bekleyişin
sofrasına oturur, yabancı sayılırım.
anlatsam sesim çatlayacak,
anlatamam,
kendi sesimin yankısından korkarım.
neyse ki o kurşun bana değmedi,
şimdilik nefes alıyorum.
ama gözlerimi her kırptığımda,
o vurulan hayalin yüzünü,
kendi yüzüme benzetiyorum.
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 07:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!