Sofradaki Sessizlik. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Sabah doğuyor güneş aynı güneş
Ama yüzlerde eski sıcaklık yok
Çarşı suskun sokak yorgun
Her adımın ardında geçim korkusu çok.

Bir zamanlar umutla açılan kepenkler
Şimdi mahzun gözlerle kapanıyor
Alın teri toprağa düşüyor da
Emeğin değeri her geçen gün azalıyor.

Borç kapıyı misafir gibi değil
Ev sahibi gibi çalıyor her gece
Sofralar sessizce küçülürken
Dualar yükseliyor gökyüzüne.

Bir anne evladına umut olmaya çalışır
Bir baba derdini içine gömer
Çocuklar gülse bile gözlerinde
Yarım kalmış hayaller büyür.

Gençlik elinde diploma yüreğinde umut
Bir kapı açılsın diye bekliyor
Her reddediliş biraz daha yoruyor
Her gün yarınlara olan inancı eksiltiyor.

Kimse servet peşinde değil
Kimse fazlasını istemiyor
İnsan yalnızca emeğinin karşılığını
Helal lokmasını ve huzuru arıyor.

Hüseyin der ki
Karanlık geceler elbet sabaha varır
Umut paylaşıldıkça büyür
Emek değer gördükçe çoğalır.

Dilerim yeniden açılır kepenkler
Yeniden bereket dolar sofralara
Yeniden gülümser
Bu güzelim memleket...

Hüseyin YANMAZ
08.07.2026