Sızı Şiiri - Sümeyye Gölağız

Sanıyorsun ki, gözyaşın yanağından süzülüp akıyor,
Bilmiyorsun ki,
her damlası yüreğime
mıh gibi saplanıyor.
Geç kaldım belki, gözlerine yetişmeye,
Oysa maviliğinde, yeşilinde, siyahında, kehribarında
bir renk olurdum…
Ama yetişemedim.
Gün, ayın ışığında da
karanlıkta saklı iğdeler var.
Sen iğdeye dön,
ben söğüt dalına…
Senin dikeninle kanarım,
benim gölgemde ağlarsın.
Giderken kızgınsın,
sahi…
Hiç gelmedin ki.
Kim kıyıda kaldı ki
Üsküdar vuslat yeri olsun?
Artık her iskele
ayrılık kokuyor.
Bana gülden özge bir şey demedin,
Sevdanı hep çiçeklerle süsledin;
Ama her gül
gizlediğin bir diken taşıdı.
Sahi…
Kalbime batan kıymıkların sızısı ne?
Sevda mıydı,
yalan mıydı,
yoksa ben miydim
kendi ellerimle kanatan yaram?
Her ezginin bir sazı olur da,
Benim yüreğimin bağlaması
yalnızca sızı…
Sızı…
Sızı…
Sızı…