Siyah Saatler Şiiri - Damar Adam Serdar ...

Merhaba yalnızlığım..
Bu gece yine sana geldim..
Bilmiyorum; yıllar önce
hâla bıraktığım yerdemisin,
yoksa sendemi değiştin..
Sahi, söylermisin yalnızlığım
sendemi değiştin herkez gibi..
Öyle ya,
sesin çıkmıyor uzun zamandır..
Şimdi sende suskun,
şimdi sende sessizsin
sırtımdan vuranlar gibi..
Farkındamısın bilmiyorum ama:
belkide günahın yoktur senin..
Kimbilir, belkide ben değiştim
yaşadığım onca şeyden sonra..
Aslında benim de yok;
rüzgar nerden estiyse,
hep o yönde yürüdüm..
Yani yalnızlığım: umutlarım
kayıp giderken avuçlarımdan,
hayallerim kaçıyorken
ben kovaladıkca,
yorulan hep ben oldum
farkında bile olmadan..

Söze nerden başlanır bilinmez..
Duygularımın dili yok..
Aklım yine bin parça..
Kalemde yorgun yüreğim gibi..
Düşünüyorumda şimdi,
bir zamanlar ne güzelmiş herşey..
Acılar bile tatlıymış eskiden..
Hiç olmazsa ne çektiğini,
ne için yandığını,
neden ağladığını biliyormuş insan..
Şimdi herşey yalan..
Öyle bir hale geldikki gün geçtikce..
Şimdi ölen bile unutuluyor üç günde..
Kendinden olmayana
acımıyor hiç kimse..
Vefalar kayboldu, yürekler taş misali..
Öyle eminim ki artık herşeyden..
Öyle iyi tanıdımki herkezi..
Şimdi diyorum telefona sarılsam,
bir merhaba bile çok bize..
Dedimya yalnızlığım..
Duygularımın dili yok..
Aklım yine bin parça...
Aslında kimsenin günahı değil bu..
Yıllardır hep aynı..
Geceler hasret, saatler siyah...