Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Bir köşede büyüdüm sessizce,
Ne anne dokundu saçlarıma,
Ne baba sardı omuzlarıma.
Çocukluk dediğin,
Yaralı bir defterdi bende,
Her sayfası gözyaşıyla ıslanmış.
Gözlerim arardı şefkati,
Ama kapılar hep kapalıydı,
Karanlık odalarda
Kendi sesime sığındım.
Bir “aferin” duymadan,
Bir “canım oğlum” işitmeden
Koca dağları tek başıma aştım.
Her gülüşte içimde kırık bir cam,
Her bayramda boş bir sofrayım.
Komşunun evinde anne kokusu va ...
