Sivas Yangını Şiiri - Halil Erdem

Yaşamak sisli bir düş çığlığı çoğalan kentlerde
ölümle yüzleştirilmiş yangınları çiğneyerek geçtik
bu mevsim ölüm hasadıydı kinle öfkeyle ektikleri

Bilmem kaçıncı milanyum çağımız
güpe gündüz madımakta dünyanın gözü önünde

Önce sularımız çekildi içimizden kuruduk
yandık, kül olduk
sevdamız daha bi çocukken
güpegündüz karanfil kızılı alevlere döndük
dumanlı bir türküydük artık bir ağızdan söylenecek

Ne çok baş düştü, el düştü aydınlığa uzanan
yağlı ateşlerde boğuluyoruz derin aydınlık sulara atın bizi
ya da gökyüzü çılgına dönüp üstümüze aksın

İnsanlara güvenmeyip sırtını yangınlara verenleriz
bir beyaz güvercin, bir alageyikle ölürüz
eksik bir yaşam bırakırız arkamızda
içilmemiş şarap, öpülmemiş bir dudakta