Halil Erdem Şiirleri - Şair Halil Erdem

Islak, aydınlık bir yağmur içime yağar
her sabah ellerime yeni doğan bir gün bırakır portakal ağaçları
ışıklı dal dal bir kuşluk olur akdeniz

Yaşamın tortusundan şiir demleyen şairleri

Gülhan’a

Badem çiçeklerine tutunmuş bir bahar günü
aynalardan ters geçen suretimle
ben bir kendime benzerim
senin yerinde olsaydım

Ay büyür düşlerim ortalığa saçılırsa
ben ne yapayım, ay ne yapsın

Bardağıma dökülen hüzün bulutu
az sonra bir tufana dönüşecek içimde biliyorum

Ağabeylerim Bayram, Ramazan ve Rıdvan’a

Ayaklarından doyardı hayvanlarımız kırlarda
aşıkların bir mekanı olurdu
bir sözün, bir dokunuşun bir ömür hatırı

Boşluğa seslen
her şey boşluğa evrilir nasılsa
yeryüzünün suskunluğu bu yüzden
ya da gökyüzünün yırtığına

Ben ne Şahkulu İsyanını ne Bedreddin’i gördüm
lakin Deniz’in gözünden bir Mustafa Kemal’i tanıdım
eski bir köy filmindeki utangaç, yalınayak kızların nasıl bayraklaştığını
yazgısını değiştiren coğrafyamızı
anayurdumuza kadınlarımızın nasıl nikahlandığını gördüm

I


Kar aydınlığında sessiz akan ırmak
yüzüstü bırakılmış bir gelin
kendi anlamına sığmayan sözcük

Akşam olunca bir tepeye çıkıp ışıkların yanmasını beklerdik
jeneratör çalışıp hastanenin bütün odalarını
bahçesini aydınlatınca hoplayıp zıplar
ışıkla yıkanırdık ve bunu delice alkışlardık

Yağmur yıkar karıncalar yapar
yağmur yıkar karıncalar yine yapar
yıkım sonraları yenilenmek emeğin direncidir

Karım başkalaşım geçirirken ben çırak
annelerimiz hep hayatta olsa
hep gündüzlere vururdu dünya

Yaşama sebebim o dudakların
dilini hapsetmiş köleliğine susuyoruz birlikte