Sis Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Bazen derdin ki;
Bu imgeyi sen yarattın bana.

Yok anam öyle değil gerçek;
Öyle değil asla;
Hangi şiiri yazsam;
Yaklaşamıyor yanına;
Sise bürünmüş bu şiir de o yana.

Bir yerden başlamam gerek anlatmaya;
Derinlerdeki hasret patlayacak yoksa.

Sisteki manzara, beni buraya getiren.

Karları pos bıyıklarıyla kürüyen Kars treni.
Yüküyle batmadan akan, fosfora bezenmiş kamyon.
Beyazlar içinde bir araba;
Çocuklar kucakta, Susurluk’ta dağda.
Ya da gün doğumunda;
Le Havre’da.

Gitmek de gerekmiyor aslında;
Resmiydi, sinemasıydı, şiiriydi ne varsa;
Hepsi aynı ak duygular yumağında.

Ayıklanabilir mi şu bulut anam?
Taştan, topraktan;
Kaplamışsa hele buğu, şu iki gözü;
Dumanla kaplanmış bu fanusta.

Gerçekler mi saklanıyor bu zifiri beyazlıkta?
Dudakları okuyamayan;
Buz gibi kulaklar.

Anladım nihayet, yavaş yavaş her şeyi;
O saklanan gerçeği.

Bozdağ’dan iniş miydi yoksa?
Bir büyük aile toplantısından;
Anam-babam, gardaşlar;
Çoluk çoçuk her yaştan;
Sisli bir manzara derinliğine uzanan.

Bildiğim o güzel koku yayıldı aynı anda;
Beynimden koku alma duyuma;
Tatlı bir ses kulağıma;
İyi biliyorum;
Bu anamın kokusu;
Yumuşak dokunuşu;
Ve beliren hilal yüzü;
Natalie gözleri, Sophia beli, Audrey elleri.

Ah ah!
İki gözümün buğusunda sözleri.

Evet adımdan da çok biliyorum;
Anamın kokusu bu!
Saklıyorlar benden gün gibi açık;
Gerçekleri, alıp kokusunu veriyorlar bana;
Anlıyorum avunmam için.

Oysa varmak istediğim,
Bir soluk yol ona;
Kumsala, kol kola;
Yazmak için anıları ve adını;
Ve bir arada o güzel günlerimizi.

Sonraki dalga gelene kadar;
Belleklere kazırcasına;
Bir daha. Bir daha. Bir daha. Bir daha...
Dalga yorulana kadar;
Sonsuz kez de olsa.
Dokunurum sıcak yanağına.