Daha güzel bir kalemle, daha güzel bir kağıda; daha güzel şeyler yazmak isterdim. Ama kırık kalbimden, kırık elimden gelen bu.
“Ölmek isteyip de ölememek” derler. Ya! Yanıp da söyleyememek sevdiğine sevgisini. Bir gün geçememek karşısına da bağıramamak “Seni seviyorum” diye. Ağlayamamak; önünde diz çöküp dizlerine sarılıp ayaklarını secde ederek ağlayamamak.
Seni tertemiz, elimde mutluluklarla beklemek, sana güzel şeyler yazmak isterdim, dedim ya, kırık kalbimden kırık elimden gelen sadece bu. Bir yığın kırık, bir yığın dökük.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları



