Sırça Köşk Şiiri - Derya Avşar

Sırça Köşk

Sırça köşk bir evim vardı;
Bir avuç içi kadar küçücüktü.
Senin varlığınla çoğalan,
Senin varlığınla can bulan,
Ve senin varlığınla atan yüreğim!..

Her bir odasında,
Çocuk sesleri yankılanan,
Mutlu, umutlu, huzurlu,
Sıcak, sımsıcak yaşayan
Neşeli, kahkaha sesleri;
Öte sokakta dahi duyulan...

Pembe panjurlu evimizin,
Duvarları'nda salkım söğüt
Rengârenk çiçekler açan,
Gökkuşağı renklerine sarılı,
Kucak dolusu düşleri,
Duvardan duvara kitapları olan
Aydınlık yarınlara koşan,
El ele, göz göze, diz dize sevişen...
Türküler, şiirler bezeyen...

Ansızın,
Can evimin orta yerine düştü,
Bir ayrılık rüzgarı...
Ahh o...
O soğuk ayrılığı getiren,
Kara gün...!
Karanlığına düştüğüm,
Yokluğuna öldüğüm, öldüğüm gün...

Ah dilim varmıyor,
Dilim varmıyor söylemeye
Affet, afet sevgilim...
Şimdi ben, şimdi ben;
Kendi sesimi bile duymuyorum.
Gidişine sustu tüm dünya!
İçimdeki çocuk sesleri,
Göğün göğsünde uçan kuş sesleri,
Deniz üstündeki martı sesleri
Ve adını haykıran dilim sustu!

Işıldayan gözlerim yaşlı,
Gençliğim yokluğuna,
Bir Ömür boyu yaslı...
Mum alevi gibi söndü,
İçimdeki mutluluğun rengi.
Hiç mi denk düşmez,
İnsanın insana dengi?

Ne zaman uyum içinde olsa,
Aşka bezense iki sevgili;
Ya bir cinayetin kurbanı oluyor!
Ya da ecel gelip kapıya dayanıyor...
Yaşamın gözyaşları içinde,
Sırılsıklam zifiri bir cehennem de,
Yüzüstü tek başına kalıyor...

Sırça köşk bir evim vardı;
Bir avuç içi kadar küçücüktü.
Senin yokluğunda susan,
Senin yokluğunda can veren,
Ve senin yokluğunda duran kalbim!..

18 Ocak 2026