Üstü çamur, fırınlanmış sır küpü!
En meşhurun, bilinmezin sır küpü!
Sır vermeden, sen parçala kır küpü!
Cevher al, ver! Sırrı verme sır küpü!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




O zamanlarda sır küpüydün. Tam yerinde hep sırrı sırra bırakırdın.
sırra kadem bas
sırrı vermeden sır küpü
ama çamurunun hesabını ver
öyle git sır küpü..! tebrikler..
Tebrikler ..Anlayıp idrak edene fazla bir kelam gerekmez..Yüreğinize sağlık..
Çok güzel yazılmış ibretlik bir dörtlüktü...
Kutluyorum sizi...
Saygı ve sevgilerle
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta