Sinemaskop Şubat Şiiri - Ayşe Uçar

kar serpiyor
turuncu mevsimin ıslak yanaklarına
yaprak döktü ağaçlar nehirler soğudu
pencerenin kızıl saçlarına
rüzgârlar yürüdü

hamuru fırına koy daye
çiya tohumlu ekmek pişsin
yanına tavşan kanı çay ince belli bardaktan
hızlıca dalalım gecenin
üryan şafağına

geçmiş zaman hikayelerinin tozunu alalım
üzerimizdeki kiri pası dökelim
yağmurlar yağarken
şimşekler vursun gözlerimize

konuşmak bazen eski yaraları kaşımak gibi
o yüzden tıp oynayalım mı daye

1-2-3 t ı p

konuşursak daye
yine orta yerinden kanayacak zaman
hani Şubatın o soğuk gününde pencerede
öten baykuşu hatırladın mı?
ellerimden kayıp giden tüm geleceğimi
rüzgârlı bir tepeden boşluğa savrulan
zamanı unutabilir miyim daye

hani bir daha hiç duyamadığım o ayak seslerini
kalbimin odalarındaki o sızının kanlı resmini
bırakalım geçmişi geçmişte kalsın daye
betonla örtelim acıların üzerini

öylece dikilelim
iki dilsiz dikilitaş gibi
donsun gözpınarlarım gamzelerimin göbek bağında

zaman hiçbir acıyı silemez
biz sessizce sarılıp uyuyalım mı daye
geçmişin karanlığına gömülerek

hızla geçiyor yıllar üstümüzden
sinemaskop bir perdenin el ayalarına çarpa çarpa

210202614.:45