Sinem Şiiri - Mira Nur Yılmaz

Anlatıcı, karşısındaki kişinin artık gerçek hayatta “o” olmadığını biliyor. Bu yüzden onu sinesinde, mezarında, çiçeklerde bile istemiyor. Çünkü sevdiği hâli yalnızca düşlerinde saf ve bozulmamış. Gerçeklik kirletmiş; hatıra ise hâlâ güzel. “Duru su” ve “kahve gözlerinden bir damla” imgeleri, anlatıcının ne kadar azla yetinen ama derin bir yoksunluk içinde olduğunu gösteriyor. Koca şehir dağılmış olsa da, o tek bir ihtimalle yaşıyor: Yola bakmak. Ve son cümle her şeyi özetliyor: Gelip gelmeyeceğini bilmeden, geleceğine inanarak beklemek.