Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Pişmanlık duyarsan bir gün çekinmeden itiraf et

Kapım her zaman açıktır inan ki çekmedim bir set

Zannetme ki unutmuşum,unutmuş da evlenmişim

Zenginler insanlığı tekeline almışlar
Kendileri dışında, kimse insan olamaz,
İnsanlığı et deri ve de kemik sanmışlar
Öldüklerinde onlar gerçek bir dost bulamaz.

Gerçek dostu ara bul
Mükelleftir buna kul
Unutma ki bu yolda
Fıtratın sana okul

Ne dostlar gördümki düşmandan beter
Kuyunu kazarken gülücük atar
Çıkarını kollar pusuya yatar
Gerçek dostun senin ancak Allahtır

Okumam mümkün mü dostun kalbini

Hakkı VE HAKİKATİ KİM SÖYLERSE SÖYLESİN AMENNA
MADDE DEDİĞİMİZ BİR ARAÇTIR ASIL AMAÇTIR MANA
İNSAN DEĞİL MİYİZ AZ VEYA ÇOK HEPİMİZ GÜNAHKARIZ
YALNIZCA ALLAH ŞAHİTTİR KİM SAHİP GERÇEK İmana

Kör sadece gözleri görmeyen insanlar değildir,
Varlığını bildikleri halde görmek istemeyenlerdir.
Gözleri görmeyenler sanmayın manaya kapalı,
Asıl manaya kapalı olanlar gerçek körlerdir.

Düşünmeden sözü salan,
Gerçek olmaz, olur yalan,
Yalanın doğrusu olmaz,
Güvensizlik geri kalan.

Geçmişte yaşananın, her bir anı gerçektir
Senin geçmişten kaçman, bir şeyi değiştirmez,
Bıraktığın her anı, gelecek için çektir,
Niçin hata sahibi, kendini eleştirmez.

İnsanım ben şucu bucu değilim,
İnsanlık azami, müştereğimdir,
İnsanı sevmektir ben de eğilim,
İnsan olmak için bu gereğimdir.

Akşam döndü geceye
Duygu döndü heceye
Her şey açık ve şeffaf
Gerek yok bilmeceye