Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gitti Ocak geldi Şubat
Bize lazım sabır sebat
Her şeye şeytan karışır
Ne dad kaldı ne de abat

Haho diyem bagıriyam
İmdat diyen çagıriyam
İnsanlığı yok etmişler
Dağ daş demiyem ariyam

Anneler baş tacımız
Yoklukları acımız
Anneler ölse bile
Onlardır duacımız
Ah anneler anneler
Siz yokken ailede

Hiç bir Peygamber kimseyi, kendine çağırmadı,
Hiç bir insana kızarak, yüzüne bağırmadı,
O yıkmaya gelmemişti, O yakmaya gelmemişti,
Ümitsizliğe düşerek, hiç bir elçi dağılmadı.

Ne gökyüzünde bir yıldız ne yeryüzünde bir dağım
Sonsuzluk yolcusuyum muallak ta durağım
Herkesin kapısını ecel bir gün çalacak
Solmaya odaklandı bostanım bahçem bağım

Hiç bir zalim kendini zalim olarak görmez
Zalim kendine göre adalet dağıtmakta
Bilin ki hiç bir zulüm sonsuza kadar sürmez
Böyle devam ettikçe insanlık azalmakta

Öyle çok alıştım ki, yaşanan acılara,
Arkadaş oldum sanki, yürekte sancılara,
Direnmem çok zor artık, atılan kancalara,

Anlatsam da sonuçsuz, anlayan yok halimden,
Suskunum konuşamam, dağlanmışım gönlümden.

İro bistu rociye
Tari nine roniye
Mirov roci pedıgrı
Mezdıkı roci çuye

Lı ber deri, lı ber deri,
Runıştıme lı ber deri,
Dıpem dıpem çıma nayı,
Bıje tu çuye kiderı.

Yolculuğum sürüyor
An sonsuza yürüyor
Bensiz olmaz diyenler
Mezarlıkta çürüyor