Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dünden bugüne, bugünden yarına,
Her koşan koşmakta kendi yarına,
Gidenler gitti kendi diyarına,
Meçhul olan durağa, yol uzamakta,
Kimi tebessümde kimi kızmakta

Kimileri sürdürürken, sefayı,
Birileri çekmektedir, cefayı,
Mümkün değil üşütmemek kafayı,
Unutulmuş kimse bilmez, vefayı,

Kimi kendi rolünde, kimileri figüran,
Kendi rolünde oynar, aklı kullanan insan.

Kimileri oruç tuttu mu namaz kıldı mı, haydaa ben Cennetliğim diyorlar
Nefis överek uçururken, onlar kul hakkını yemede beis görmüyorlar
Hatta hatta cennete yer seçmek istiyorlar, burnundan kıl aldırmayarak
Veryansın ediyorlar kim karşıysa ağız ve edep ölçüsünü kaçırarak
Yahu bilmiyorsanız öğrenin Peygamberim diyor ki "EDDİYNÜ MUAMELE"*
*(DİN MUAMELEDİR)

Burnun mu büyüdü, kime bu havan,
İki metre bezden, başka neyin var,
Demek ki insanlık, değilmiş davan,
Akılsa unutma, her bireyin var.

Beyaz kefen bile senin değilken,
Yaptığın ibadet bile şekilken,
Dünyalık toplamak, sende meyilken,
Kimedir bu tafran, ey insanoğlu

İnsanım diyorsan, insanca davran,
İnsanlık olmalı, en yüce davan,
Toprak olacaksın, bilmiyor musun,
Madem öyle nedir, kimedir havan.

Kime diyeyim kime diyeyim

Kimim vardır ki kime diyeyim

Benim derdimin dermanı sende

KİME GİDERİM

Bu dünyada senden gayrı benim kimim var,
Sende beni terk edersen, kime giderim,
Müebbede mahkum gibi, her yanım duvar,
Gözyaşlarım sele dönse, kime giderim.

Nisanın ilk haftası
Kimde neyin yaftası
Söyleyin kime kaldı
Evinin bir paftası