Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Her insan benim pirim,
Herkes bir ben de birim,
Tövbe bile edemem,
Kayba uğrarsa dirim

Dergahı izzetinde senden af diliyoruz
Çektiğimiz cezaysa, tövbe ettik diyoruz
Affını esirgersen, ne olacak halimiz
Bir değil yüz bin kere, biz tövbe ediyoruz

İnsanı eyleme...RET
İnsanca eylem.ÜRET
İnsanlık ise konu
Çekinme eyle CÜRET

Unuttum diye bakarsan, dünde yaşananları,
Unutmaya çalışırsın, istenmeyen anları,
Kara kutunun içinde, kara kara anılar,
Birer birer hatırlarsın, aşkta kazananları.
Unuttum demekle insan, ne yazık unutmuyor,
Yaralardan kan akarken, asla kabuk tutmuyor.

Gülünce açtı güller, kırmızı yanaklarda,
Latif sözler damladı, o kiraz dudaklarda,
Sevgin yağmur gibiydi, gönlüme kuraklarda,

Yeniden doğmuş gibi, umutla yaşıyorum,
O gönül hazineni, kalbimde taşıyorum,

Ne yokuştum ne de yardım,
Sevmek isteyen bir yardım,
Ruhu bedenden ayırıp,
Kendimi ikiye yardım,
Seyredenler seyrettiler,
Kimseden görmedim yardım.

Güven duygusu aynayı andırır, bir kez güven zedelenmeye görsün,
Ne kadar tamir etmeye kalksan da, sana bakanlarca çift görünürsün.

Kimi diyor ben sarrafım,
Kimi diyor ben tarafım,
Kimi mazrufun peşinde,
Kimi diyor hani zarfım.

Sevginin adı Anne
Hayatın tadı Anne
Şu dünyada evladın
Bir tek muradı Anne

Dört kitabın devamı, inzal olunan Kuran,
Hepsi Hakkın kelamı, bilmezse bilsin soran.