Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsan olabilme paydası, yetmiyor mu insana,
Eğer insanım diyorsan, söyleneni anlasana,
Bu ne kibir, ne büyüklük, kendini ne sanıyorsun,
Ne olursan ol dedi Mevlana, sen de ders alsana,

Karar vermiş ayrılmaya, bahaneler üretir,
Gelmiş beni uyarmaya, bana şartlar diretir,
Şartla şurtla birliktelik, nereye kadar gider,
Niyeti yok uslanmaya, el aleme dinletir.

İyi gününü görmedim, maymun iştahlı birisin,

SEN NUH'UMSUN

Hatıraların izini silmeye gücüm yetmiyor,
Yaralar bir bir kanarken, yarama tuz basmaktasın,
Hayat seninle değerli, yoksa beş para etmiyor,
Ben sana köle olmuşken, sen kendini kasmaktasın.

Sen gittin gideli, bilki mutsuzum,
Dönüşün yok artık, ben umutsuzum,
Sol yanım yaralı, bitmiyor sızım,

Kokuna hasretim, bellidir yerin,
Sen gittin gideli, ben derbederim,

SEN FANİSİN
Başın göğe erişmez, yeri de delemezsin,
Sen fani bir varlıksın, niçin bunu bilmezsin.

Ortam bulsa diyecek, dağları ben yarattım,
Gündüzleri aydınlık, geceleri kararttım.

Sen gideli bilir misin bilir misin neler oldu

Çevremde arılar döner döner döner bal yapardı

Kelebekler kanat çırpar çırpar çırpar uçarlardı

Senden uzak kalmışım bilsen nasıl anarım

Senin yokluğunla ben volkan gibi yanarım

Derdimin dermanı sen,sen yüreğimdeki aşk

Önünde diz çöktüm, görmezden geldin,
Yalvardım yakardım, duymazdan geldin,
Nedense sen beni, sevmezden geldin,

Ben seni çok sevdim, seni bilemem,
Sen beni sevmezsen, bilki gülemem.

Damarımda dolaşan kan,
Sensin şu gönlüme akan,
Bakışı yürekler yakan,
Ben olmam seni bırakan.

Sevgindir kalbimin nuru,

İnsan isen insanı bil
Hakkı ara ona eğil
Ne vicdan var ne de duygu
Hayvana mı sende meyil.