Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Son yapraklar da sarardı, kuruyan dallarımda,
Takatim de hiç kalmadı, o güçlü kollarımda,
Sonbahardan kışa doğru, yok kışımın baharı,
Benim için çok geç artık, güller soldu dalında.

SON PİŞMANLIK

Kimsenin sözünü ağzına tıkma,
Gönüller tamir et, sakın ha yıkma,
Dedikodu yapıp, canları sıkma,

Hiç belli olmaz kimin nasıl gelecek sonu,
Sağcılar ne çok severlerdi Barış Mançoyu,
Tekbirle beni uğrlayın dedi Cem Karaca,
Son nefesteki durumdur insanda ki konu.

SORU GELMEZ

Derdimi söylesem, yoktur çaresi,
Susarsam anlayan, olmaz halimden.
Garibin durmadan, kanar yaresi,
Neler çektim neler, ben o zalimden.

Gözü görmeyen den renkleri sorma,
Sağır olanlardan sesleri sorma,
Adil olmayandan denkleri sorma,

Hala soruyorsan var git yoluna,
Ne sağına bakarsın ne soluna,

Hepimiz bir oyuncuyuz,
Senaryosuz oynuyoruz,
Suçsuz veyahut suçluyuz,
Neyiz diye sormuyoruz.

SORAYIM MI?
Şimdi sormak istiyorum, üstünüm diyenlere,
Benim taptığım Allaha siz tapmıyor musunuz,
Allahtan başka yoksa bir ilah mı buldunuz,
İnanıyorum Adem Peygamber, benim atamdır.
Yoksa siz Ademi de kabul etmiyor musunuz,

Selam verdim almadılar,
Kimsin diye sormadılar,
Kıyafetime baktılar,
Kapıları kapattılar,

Siverekliymiş adı da Koçali,
Uzaktan uzağa seyrettim onu,
Patlamaya hazır, baktım ki hali,
Sanki titriyordu sesinin tonu,

Yaşadığım bunca ömrüm, geçti benim çilelerle,
Seveni görmedi gönlüm, tanıştı hep dikenlerle,
Hiç nasip olmadı bana, karşılanmak güler yüzle,
Her insan gibi elbette, gideceğim bir kefenle,