Ölüm bile vız gelirken yüreğimdeki acıya,
Birden durdum duruldum, sanırım ben kederden yoruldum.
Kanmışlığın zehiri hücre hücre yayılırken ruhuma,
Bir damla su ile, kimbilir ne ateşlerden korundum.
Yalnızlığına kıyamayıp, çoğalttım seni kendimle
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta