Şimdi sessizim Şiiri - Agâh Tövbekâr

Anlatmaya bırakalı çok oldu…
kelimeler bile benden küstü sanki,
her cümlem yarım kaldı,
her susuşum biraz daha derin.
Hepiniz haklısınız,
ben yanlış yerde doğru olmaya çalıştım belki,
ya da doğru insanlara yanlış zamanda rastladım…
bilmiyorum.
Artık hesap sormuyorum kimseye,
çünkü içimdeki mahkeme çoktan dağıldı.
Ben yorgunum…
öyle bir yorgunluk ki bu,
uyumakla geçmiyor,
gülmekle hafiflemiyor,
unutmak desen, o da bana uğramıyor.
Bir zamanlar içimde kocaman bir dünya vardı,
şimdi bir köşeye çekilmiş kırık bir çocuk kaldı.
Kimse görmedi onu,
çünkü ben hep güçlü durdum…
en çok da canım yanarken.
Gittiniz…
kimisi yavaşça, kimisi hiç bakmadan,
kimisi de “kalacağım” deyip ilk fırsatta.
Ben her seferinde biraz daha eksildim,
ama kimse fark etmedi.
Anlatmak istedim aslında…
“Dur” demek istedim,
“Gitmeyin” diyecek kadar küçülmek istedim,
ama gururum değil…
yorgunluğum engel oldu.
Şimdi sessizim.
Ne kırgınım ne de kızgın…
sadece içimde kocaman bir boşluk var.
Adını koyamadığım,
ama her gece içime çöken bir ağırlık.
Hepiniz haklı olun…
ben zaten kaybettim kendimi,
siz kazansanız ne olur?
Ben yorgunum…
öyle böyle değil,
içimden yaşamak bile gelmiyor bazen,
ama yine de sabaha çıkıyorum işte…
alışkanlıktan.
Kimse bilmeyecek belki ama…
en çok da
“anlatmaya değer kimse kalmadığında”
yoruluyor insan.

Tarih:17/04/2004
Agâh tövbekâr
Kayıt:19/03/2026 17:20:00