İki kelam laf edecek kimseyi bulamayınca
Üç beş saat için ödünç, aldım kendimi kendimden
En yakın dostların bile vaktini çalamayınca
Eşe dosta çaktırmadan, çaldım kendimi kendimden
Selam verdiğim insanlar cevap bile vermeyince
Bir insan evladı gelip şu kapımdan girmeyince
Yârin sevdasından geçtim hatır bile sormayınca
Hasret dolu uzaklara, saldım kendimi kendimden
Yüreğimde cefa varken ben bu aşkın vefasıydım
Umutsuzluk gemisinin miçosuydum tayfasıydım
Eski püskü bir defterin örselenmiş sayfasıydım
Acımadan tek kalemde, sildim kendimi kendimden
Aş olmadı, iş olmadı, dert etmedim varsın diye
Zemheride üşümedim yüreğimde korsun diye
Kimse seni suçlamasın benden hesap sorsun diye
Bu dertlerden tek sorumlu, bildim kendimi kendimden
Kimin işe düşse bana koşup gittim çekinmeden
Kırıldı kanadım kolum göğüs gerdim yakınmadan
Kaybolur giderim diye bir an olsun sakınmadan
Kah sekize kah dokuza, böldüm kendimi kendimden
Gizlediler beni benden arattılar dağı taşı
Eksik etmediler asla gözlerimden akan yaşı
Öyle garip bilmeceyim bulunamaz başka eşi
Sağda solda arıyorken, buldum kendimi kendimden
''Acımadan tek kalemde, sildim kendimi kendimden''…
--------------------------------- 050920200256
Zeki Kaymakcı
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 21:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!