Silah Bırakan Kalp Şiiri - Serpil Koçar

Silah Bırakan Kalp

Tek sana kinim yok.
Herkese olur belki,
Ama sana olmaz, olamaz.
Ne kadar kızarsam kızayım
Kalbim senden yana
Taraf tutuyor.

Git desem kal diyor kalbim,
Sus desem
Adını fısıldıyor yüreğim.
Kaçmak istiyorum bazen,
Uzaklara, kendimden bile…
Ama hangi yolu denesem
Sonu hep sana çıkıyor.

Yoruldum artık savaşmaktan,
Kendimle didişmekten.
Her vazgeçişimde
Seni biraz daha sevdim ben.
Kabul ediyorum;
Bu kalp seni seçti.
Ne gurur kaldı içimde,
Ne inat…
Sadece sana benzeyen
Sessiz bir teslimiyet.

Yazgım mısın,
Silahımı düşüren sebep misin bilmiyorum.
Adını anınca
İçimde bir yer susuyor.
Gürültüler çekiliyor,
Dünya yavaşlıyor sanki.
Kalbim “sen” deyince
Her şey yerini buluyor.

Ben seni sevmeyi
Bir yenilgi sanmıştım önce.
Geri çekilmek, kaybetmek gibi…
Meğer bu,
Kendime attığım en doğru imzaymış.
Şimdi anlıyorum ki
Bazı aşklar kazanılmıyor.
Ne çabayla,
Ne direnerek…

Bazı aşklar
Sadece teslim alıyor insanı.
Ben de sana, tüm benliğimle
Teslim oldum.
Şimdi gel,
Oku beni bir kitap gibi.
Sayfa sayfa çöz beni.
Her sayfamda
Sana çıkan bir yol var,
Her satırımda
Adını sakladığım bir sızı.

Vazgeçemediğim sevdanın içinde
Duygularına yenik düşmüş
Yorgun ama hâlâ ayakta
Bir kalp duruyor.
Silah bırakmış belki,
Ama sevgisinden vazgeçmemiş.

Aşkta gurur olmaz diyerek
Uğruna yola çıkmış bir aşığım ben.
Fark ettim ki
Aşkının müdavimi değilim;
Ben,
Bu sevdanın
Emaneti olmuşum sevgilim.
Ben yüreğimi sana emanet etmişim.