Sılada Şiiri - Saime Fındıkçı

Tozlu yollar yapılmış taşa dönmüş,
Ayaklar kibirden başa dönmüş,
Bağlar bahçeler solmuş, hozan olmuş,
Goncalar açıp güle dönmüş sılada.

Yufka ekmek sulayan kınalı eller,
Hal hatır soran o hürmetli diller,
Çağlayıp akan, coşkun çaylar dereler,
Kuruyup susuz çöle dönmüş sılada.

Beyaz yaşmaklı çileli analar,
Elleri nasır, kavruk yüzlü babalar.
Her derdimize koşan akrabalar,
Yad olmuş, ele dönmüş sılada.

Buğday arpa kalkardı tarladan,
Keklik,serçe sesi gelirdi ormandan
Elma vişne toplanırdı ağaçtan
Bağlar bozulmuş kele dönmüş sılada.

Buz tutan kar yığılı damlarımız,
Koyun kuzu beslenen komlarımız.
Arif, bilge, eren canlarımız,
Fenalık çok, sele dönmüş sılada.

Gurbet acı, sılaya hasret kaldık.
Giderken böyle özlemeyiz sandık.
Şimdiden vatan özlemiyle yandık.
Gözyaşımız göle dönmüş gurbette.

SILADA
Saime Fındıkçı