Şiir Sensin Şiiri - Mustafa Alp

bir şiir yazdım sana,
mürekkebi kalbimden aktı.
kağıdı geceydi,
harfleri biraz sigara dumanı,
biraz da içimde büyüyen o eski sızı.

adını yazmadım başına,
çünkü herkes okumasın istedim.
çünkü bazı isimler
yüksek sesle söylenince
dünyaya fazla gelir.

bir şiir yazdım sana,
ellerim titredi,
bir limanın sabaha karşıki yalnızlığı gibi.

sonra düşündüm.

ya bir başkası okursa?

ya bir başkası
senin gülüşünün kıyısında gezdirirse gözlerini,
benim kelimelerimde bulursa seni?

işte o zaman
ölüm dediğin şey
fazla merhametli kalır.

çünkü ölüm
bir defa alır insanı.

ama bu başka şey.

bu,
yaşarken gömülmek gibi biraz.
toprak değil üstündeki,
başka birinin sesi.

düşünsene.

bir adam
benim yazdığım dizelerde
senin saçlarını okuyor.

benim gecelerimde
senin sabahını buluyor.

benim kalbimden kopmuş bir kelimeyi
cebinde taşıyor belki de.

işte o an
dünya biraz eğilir yerinden.
bir şehir yavaşça söner.

ve ben anlarım ki
şiir dediğin şey
aslında bir insanı saklama biçimidir.

ama bazen
insan sakladığını sanır
ve bütün dünya bulur.

o yüzden diyorum ki.

şiir sen’sin,
okuyan başkası ise
o zaman ölümden beterdir.

çünkü ölüm
yalnızca hayatı alır.

ama bir başkasının seni
benim şiirimde bulması.

işte o
insanın kalbinden
yavaş yavaş sürgün edilmesidir.