Sığmayan Sevda Şiiri - Mustafa Alp

bi gönlüne ben sığmadım,
oysa içimde sana ayrılmış
uçsuz bucaksız bir gök vardı.
bir tek bakışınla genişleyen,
bir tek susuşunla kararan.

bi gönlüne ben sığmadım,
belki de kalbin dar değildi,
ben fazla taştım sevmekten.
adını her anışımda
duvarlara çarpıp çoğalan bir yankıydım.

sen, kapılarını temkinle aralayan bir şehir,
ben, bütün lambaları aynı anda yakan
sabırsız bir akşam.
sokaklarında kayboldum,
yolumu bulayım derken daha çok sevdim.

bi gönlüne ben sığmadım,
çünkü ben sevince
bir ömürlük yer isterim kalpte.
geçici bir misafirlik değil,
pencere kenarında unutulmuş bir hatıra hiç değil.

ben, yağmurunu da sevdim göğünün,
fırtınanı da.
saçlarına düşen kederi,
ellerine sinen yorgunluğu.
sen ise belki biraz daha hafif bir sevda istedin,
ceplere sığan,
gerekince çıkarılıp bakılan bir mutluluk.

bi gönlüne ben sığmadım,
çünkü ben kalbe değil,
kaderine taliptim.
adını alnıma yazdım,
sen silinebilir bir yere yazmışsın beni.

oysa bilsen,
içimde sana dair ne baharlar büyüttüm.
bir gülüşünle açan,
bir suskunluğunla dökülen.
her yaprakta adın vardı,
her rüzgarda yüzün.

bi gönlüne ben sığmadım,
belki de sen
kendine bile zor sığarken
bana yer açamadın.
kırılmadım desem yalan olur,
ama seni suçlamayı da beceremedim.

şimdi içimde
taşan bir sevdanın artıkları var.
yarım kalmış cümleler,
gönderilmeyen mektuplar,
gecelere sığmayan özlemler.

bi gönlüne ben sığmadım,
ama bil ki
sen benimkine hala sığıyorsun.
en tenha yerinde kalbimin
adın yankılanıyor.

belki bir gün
yollar daralmaz, kalpler büyür.
belki bir gün
ben taşmam, sen korkmazsın.

ama o güne kadar
bu cümle içimde bir sızı gibi,
bi gönlüne ben sığmadım.
ve en çok da
bu yüzden sevdim seni.