Sigaram Yanıyor Şiiri - Fatih Erçel

Ölümünün üzerinden 48 gün geçmesine rağmen zihnime yapılmış olan mağlubiyetini yenemiyorum.

Yenemiyorum, yenemiyorum da daha çok eziliyorum.

Amaçsızca kente çıkıyor, bazen ise iki ekmek almaya çıkacak gücüm kalmıyor.

Üç gün dayanabiliyorum açlığa, denedim.

Yokluğuna göğsümdeki gezindiğin odaların sözleşmesi ne zaman bitiyor?

Ben başka türlü hükmedemiyorum.

Çürümenin başladığı yerleri budadılar sevgilim.

Yeşerir mi cemre düştüğünde toprağa?

Yazarken anlatamadığım şu kör olasıca kelimeleri sana anlatamamak...

Hani üç tane çürümek, kırk tane meşrulaştırılmak gibi.

Kulvarlarında ne aktığını bilmiyorum ama benim şu lanet sigara yüzünden, dilimden, obsesif bozukluğundan ve bipolardan başka bir bok dökülmüyor.

Kilometrelerce yol yürümeye doyamazken, lütfen, dışarı çıkıp ekmek almam lazım.

Ben çok da işe yarayacak bir adam değilim aslında.

Harbiden artık yani, maalesef ki böyle düşünüyorum.

Neticede birlikte olan insanlar benzer değer yargılarına sahiptirler.

Şöyle düşün; bir film başlıyor sevgilim.

Ben oradaki oturduğum koltuktan kalkıyorum, kamera boşalan koltuğu çekmeye devam ediyor.

Lan sen yönetmene, ne yaptın?

Nereye gittiğimi neden merak etmediniz?

Ya da ne bileyim işte, boş boş TV kanallarını değiştiriyorum; sigaram yanıyor.

Sonra otobüs geliyor biniyorum, camdan yansıyan yüzümü çekiyorsun; klasik ödül almış dram filmleri gibi yani.

Peki sen sevgilim? Şimdi izin verecek misin ekmek almama?

Hastalandığımda bir şeyini kaybetmiş yaşlı kadının sağa sola ayak sürümesi gibi panikleyen sevgilim...

Hala fail arıyor musun rimelli gözlerinle?

Gel şimdi bak, halıyı kaldırarak çizip de oynadığımız şu seksek oyununun adı neydi?

O seksek çizgisinin yerine kendimi yatırıp çizdim, olay yerine iş çıkmasın şimdi.

Herkesi düşünecek bir kalbim olduğu doğru, fakat önüme ışık tutacak halim yok.

Ekmek almama gerek kalmadı sevgilim.

Çizip de üzerine yattığım yerden kalkamıyorum.

Kokum yerine soğukluğumu hisset.

Ha unutmadan; gelirken ekmeği bir tane al.