Şifa Şiiri - Ferid Rufullayev

Mahremiyetin kalmadığı şu dünyada
Sensin benim tek mahremim.
Binlerce mazlumun kan ağladığı şu dünyada
Sensin benim tek sığınağım, umut merciyim.
İçimde kopan nice fırtınaları,
Gönül toprağıma düşen damla damla gözyaşlarımı
Sessiz çığlıklarımı, kanayan yaralarımı
İşiten, gören, bilen, yalnızca sensin
Nasıl inkâr edebilirim varlığını?
Her şey apaçık ortadayken.
Nasıl inkâr edebilirim varlığını?
Göz görmüş, yürek duymuş, gönül şehadet etmişken.
Bir gün kaldırımlarda yürüyorken
Kalabalıklar arasında yapayalnızken
Gussaya, kedere gark olmuşken
Başımı kaldırdığımda bir çift göz gördüm.
Bana doğru yürüyorken.
Baktım ki, gelen eski sevdiğim.
Bir zamanlar canımı yoluna kurban ettiğim.
Ondan gayrı ne bir yüz ne de bir göz bildiğim.
İşte gelen eski sevdiğim.
Bir köşede durup iki lâf ettik.
Geçen günlerimizi yâd ettik.
Sonra o kendi yoluna, ben kendi yoluma
Bir daha görüşmemek üzere uzaklaşarak gittik.
O sıkıntılı, dertli vakitte
Bana iyi gelecek tek şeydi bu.
Yârin gül cemâlini görmek
Sence bir tesâdüfmüydü bu?
Hakîkat güneş gibi parlıyorken
Görmemek için kör olmak gerek.
Allahın rahmetine mazhar olmuşken
Duymamak için mühürlü bir kalp gerek.
Bir gün yine dertli bir vakitte
Gidiyordum bir arabada akşam vaktinde.
Bir kişi sağımda, bir kişi solumda, iki kişi önümde.
Lakin ben yine yalnızdım içlerinde.
Yanıyordu sanki bağrım.
Akıyordu sessizce gözyaşlarım.
Kurumuştu susuz boğazım.
Kalmamıştı ne bir sözüm ne de bir kelâmım.
İşte tam o anda
Başımı kaldırıp baktım soluma.
Birden gözüm ilişti bir kelâma.
Sanki rahmet indi gönül yurduma.
Sabr et, geçer bu sıkıntılar!
Allah seni her dâim koruyup kollar.
Yeter ki, şükür eksik olmasın dilinden.
Elbet o senin tutar elinden.
Ey, Rabbul-Âlemin
Ne bir eşin var ne de bir benzerin.
Sensin ezelî ve ebedî olan.
Sensin Rahman ve Rahîm olan.
Yardım eyle şu âciz kuluna.
Girsin senin dosdoğru yoluna.
Dilinde zikir, gönlünde îmanla
Şükr etsin dâima yaradanına.
Nasip eyle ona şehadetle göçmeyi.
Şerefiyle, nâmusuyla ölmeyi.
Huzuruna bir mümin olarak gelmeyi.