Güzelim gece bir türlü aklanmadı , ama gündüzde kalp kırdılar, asıl dert arafta çatlayan bedenimdi, ve yağmur senin avuçlarındaydı, az önce önümdeydi nikotine bulaşmış gözlerin, içimdesin işte, seyret senin arşa çıkmış felaketini, üfledim, gökyüzündesin şimdi, bir yıldıza nasıl ahenk kattı sinemi terk edişin, bilirim körfezindeki rüzgarı, korkarım düşlediğimde hükmünün hançerini,ve ben bitiririm gözlerindeki serin meltemi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta