Seyfullah Şiiri - Aydın Ahmet

Sığara çobandı doğduğum köyde
Gereksiz adamdı Seyfullah emmi
Üç gün çalışırdı koskoca ayda
Ereksiz adamdı Seyfullah emmi

Fazla görünmezdi öyle sahnede
Pişpirik de namı vardı kahvede
Çalışmadı öyle evde ammede
Oraksız adamdı Seyfullah emmi

Hatırını sordum, usulca güldü
Tütün var mı dedi, yanıma geldi
Boyu bir elli beş, kafası keldi
Taraksız adamdı Seyfullah emmi

Hayatında mektep yüzü görmemiş
Heves edip abeceyi sormamış
Defter kitap onu fazla sarmamış
Meraksız adamdı Seyfullah emmi

Bu gün iş var diye bahçeye geldi
Elindeki kazma, diğeri beldi
Hanıma takıldı, alaya aldı
Duraksız adamdı Seyfullah emmi

Avradı azıcık izbandut dengi
Değişti bir anda şemali rengi
Başlattı Gülbahar o büyük cengi
Yüreksiz adamdı Seyfullah emmi

Kirli çamaşırlar bir bir serildi
Eskiden yeniye hesap soruldu
Avrat etme dedi, sonra sarıldı
Direksiz adamdı Seyfulah emmi

Kafaya vurunca el gibi taşı
O anda yarıldı garibin başı
Bu bir kavga değil cihan savaşı
Buraksız adamdı Seyfullah emmi

Bir değnek salladı iyi sıyırttı
Komşuları onu zar zor ayırttı
Bu sefer de bahçe işinden yırttı
Süreksiz adamdı Seyfullah emmi

Ozan Ahmet bunu yaşadı yazdı
Gülbahar'a birçok methiye düzdü
Yine kaçtı dedi, beyine kızdı
Küreksiz adamdı Seyfullah emmi