Bahçeler dolusu güllerin
açılışı gibiydi yüzün
sildi aydınlık bakışların
ne kederim kaldı ne hüzün
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Nazarı eşkıyayı evliya eder,
gören bilir, bilen anlatamaz.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta