Şeydâ Şiiri - Mustafa Atiş

Çöllerin sırrıyla yanan gönüller
Kimine yâr olur, kimine eller
Aşkın menbaını sorunca diller
Mecnun Leylâ dedi, ben Mevlâ dedim

Güliz didârını çizerdi suya
Hem düşe girerdi hem de uykuya
Nâzenin yürüyen servi boyluya
Kimi edâ dedi, ben ceydâ dedim

Allah iz’an vermiş düşünen kula
Kemâl makamına kul talip ola
Kalpten hakîkate açılan yola
O rüveydâ dedi, süveydâ dedim

İbtilâ-i aşkla yürek yanarmış
Acı, yara olur içten kanarmış
Âlimler meczubun hâlin sorarmış
Kimi sevdâ dedi, ben şeydâ dedim