Sevmeyeceğim Şiiri - Hamit Atay

SEVMEYECEĞİM

Sevmeyeceğim artık,
yemin olsun kalbimin en kuytu yerine,
gecenin en sessiz saatine,
içimde çırpınan o asi kuşa…
Sevmeyeceğim.

Bir daha adını düşürmeyeceğim dudaklarıma,
rüzgâr esse bile sana dönmeyecek yüzüm.
Bir şarkı çalsa uzaklardan
“Belki o da dinliyordur” demeyeceğim.
Sevmeyeceğim.

Çünkü sevmek bende
bir yangın yerine dönüştü;
her kıvılcımda biraz daha kül oldum,
her umut cümlesinde biraz daha eksildim.
Gözlerim, beklemekten yoruldu artık,
ellerim boşluğa uzanmaktan.

Sevmeyeceğim…
geceyi sabaha bağlayan o ince sızı gibi
içimi kanatan özlemi
bir daha taşımayacağım sırtımda.
Bir daha kimseye
“Kal” demeyeceğim.

Ama bil ki,
insan yemin eder de
kalbi dinler mi hiç?

Ne zaman gökyüzü mora çalsa,
ne zaman bir yağmur ansızın inse şehre,
içimde bir şey
usulca adını fısıldayacak yine.

Ben “Sevmeyeceğim” diyeceğim,
kalbim inadına sevecek.

Belki sevmeyeceğim seni…
ama sevmek
benim kaderim olacak.

Ve ben,
her şeye rağmen,
yine de
bir yerlerde
birini
sessizce…
çok sessizce…
seveceğim.

Hamit Atay