Sevinç Kavuk Şiirleri - Şair Sevinç Kavuk

Konuşan bir Türkiye istiyorum, sevgisi dolu hep sanata
Yoksulluğu aşk, derdi aşk, inancı aşk
Düşünüyorum, farkındalığı her azıcık nahoşça olurluğa
Emeği aşk, isteği aşk, dileği aşk
Aşk köprüleri hep sadece yüreği, aklı, gönlü, fedakarca

Bir tek konuda habersiz kalışlar dahi örüyor sessizlikte
Söylenenin ne olduğunu anlamaya engel o kozalaklarını
Fahri çalışma sorumluluğu ekmek parası hakkı gibidir
Azlığın hep biraz tamamlanmaya şansı olsun isterken
Çoğun da yük olmamasını tercih ettiğim içindir diye
Her gün artan bir merhabayı yormamak içindir derdim

sevgi bilinçtir
sevinmek, sevindirmek
inanç kaynağı

sonsuzluktur
bitmeyen değişiklik istenci

Es rüzgar, hangi yöne estiğini sözde görmezler
Neşteri döşünde, köpüğüne üşüşen leşciller
Yahudi sever rüzgar! Keyfine kahya mı ister?
Kısır huylu beygirden döngü yürekliğe sevinirler
Düğün camide, eğlence camide, kumar da işler

Çocuğun içine bir kere doğar güneş aşk olan
Halk yerini er geç bulacak hizmeti bu yapılan
Post modern bir düşünme gibi kültür aşkından
Irak ile biraz dikat edilirse, anlatır hatıralar…
Hayra dönüşür dünya ülkelerinden bu parçalayışlar

hangi yara acıtmadan geçmiş ki, sağlık olsun yine de
hata hep var olacak emeklemeye ders alıp öğrenerek...
onlardan, ne mutlu bize ki, sınırları dahilinde
taşmadan, şaşmadan hep güçlenmeye ve azmederek...

Mart 2007

papa denilince hep aklıma geliyor tabii; bundan önceki papa komünizme tepkiliydi, ‘eninde sonunda’ başarıyı yaşadı ve öldü... o da pek açık konuşurdu bu ihtirasını, diye şimdiki de…sözde İslam duyarsızı, gerçekte faziletliğe kötü bir hırsının olduğunu sanırım bu papa da 'eninde sonunda' gibi o bir heves çanağına bandırdı kepçesini....

açık açık söyleyene ne denir
başka şansın olmadığını düşünmek zorunda kalarak...

belki dilek de dilerim insan gücüne bu kadar tapan

Uzak bir ülkenin yabancısını sevmiş
Onun güzel bakiresiymiş…

Bir aşk düşüne bir gemi geçer su üzerinden
Ya da Afrika akrep burcu çıkar bulutların içinden
Açarsın gözlerini uykudan biri göle dikili öbürü gökyüzüne

bu düşünceyle kendime özgü bir bakışla sohbet ediyorum kendimle
elbette dile alınabilecek güzelliğin kendisidir bu memleket derim...
özleyen özentiler mi acaba şaşkındır demem, kükrerim... ama önce;

hangi ana çocuğunu ağrısız, ölümle burun buruna, doğurmuyor ki
hangi memleket emeksiz ve hatta apansız belki

Lavanta çiçeklerinden bir demet
O göğüslerine başımı yaslayıp
Ellerinle yüzümü sevdireceğim
Hayalimin heyecanını süsleyecek
Kavuşma onuruna bil ki bir tanem
Sevgilin ortalığı kasıp kavuracak