Sevgiye dair Şiiri - Gece Gözlüm

İKİNCİ SEVGİ
​Sen benim ikinci sevdiğimsin…
Ama eksik değil, yarım değil, asla bir gölge değilsin.
​İlk sevgim;
Beni koruyup kollayan, gölgesine sığındığım koca bir çınardı.
Sevmeyi ondan öğrendim ben.
Düşeceğim her uçurumda elimden o tuttu,
Yaralarımı o sardı,
Kalbimin en ücra köşesine "güven" kelimesini o kazıdı.
Onun sevgisi, fırtınalarda sığındığım limanımdı…
​Ama sen…
Sen, uçsuz bucaksız bir denize açılmak gibisin.
Korkarak ama delice isteyerek,
Yanarak ama asla vazgeçmeyerek…
Senden öğrendiğim bambaşka bir şey var:
Sevmek sadece korunmak değilmiş,
Bazen yaralanmayı göze alabilmekmiş.
​Yine de ne olur…
Beni incitme.
Çünkü ben artık o gölgelerin ardına saklanan çocuk değilim.
Fakat kalbim hâlâ avuçlarımda, hâlâ çıplak…
Bir kez daha düşersem,
Beni kim toplar yerden? İnan, bilmiyorum.
​Sen ikinci sevdiğimsin;
Ama ruhumda ilk kez bu kadar dürüst,
İlk kez bu kadar cesur bir sevgisin.
Lütfen… sevmeyi bana unutturma.
​Belki bu yüzden sana bu kadar dikkatli bakışım,
Sesindeki en küçük titremeyi bile içimde büyütyüşüm…
İlk sevgi bana korunmayı öğretmişti,
Sen ise sevilirken korkmamayı öğretiyorsun.
​Yanında saklanmıyorum artık, sadece yanında duruyorum.
Omzuna başımı koyarken sığınmıyorum, hayatı paylaşıyorum.
Bu defa bir gölge aramıyorum;
Yan yana yürüyen iki insan olalım istiyorum.
Aynı güneşe bakıp, aynı yağmurda ıslanalım…
​Ama yine de bil;
Kalbim bir kez düştü diye taş kesilmedi.
Hâlâ incinir, hâlâ kırılır, hâlâ bir çocuk ağlar içinde.
Eğer tutacaksan elimi, sıkıca tut;
Yarım bırakacaksan, hiç başlama.
Çünkü sen benim ikinci sevdiğim,
Ama belki de son cesaretimsin.
​Ve bil ki sevgilim;
Ben artık sevmeyi de biliyorum, kaybetmenin o ağır yükünü de…
Bir gidişin, insanın içinden neleri söküp aldığını gördüm.
Bu yüzden sana gelişim bir heves değil, bir karardır.
​İlk sevgi bana düşmemeyi öğretti,
Sen bana yürümeyi öğret.
Yanımda kalmayı, sustuğumda bile anlaşılmayı,
Gitmek kolayken, kalmayı öğret.
Çünkü ben artık korunmak için değil, tamamlanmak için seviyorum seni.
​Ellerimi uzatırken "tut" demiyorum sadece, "bırakma" diyorum.
Kalbimi açarken "sev" demiyorum yalnız, "incitme" diyorum.
​Sen benim ikinci sevdiğimsin;
Kalbimin en bilinçli, en korkusuz, en gerçek yerindesin.
Eğer yaralarsan bu kez, kan sessizce akacak…
Kimse duymayacak belki,
Ama ben bir daha aynı yerden çiçek açamayacağım.
​Bu yüzden sevgimi küçültme, beni yarım bırakma.
Çünkü ben sana;
İlk kez saklanmadan,
İlk kez korkmadan,
İlk kez sadece kendim olarak geldim.